Gastenboek

zomaar

hallo

het zal weer mooie zijn, dat weet ik nu al zij is iemand die veel goed doet voor de mensen ze zal nog veel doen dat weet ik want ik ken ze al 24jaar en weet wat ze kan en alles voor niets. Het gebed en dat kost niets en daarom bidden wij voor haar dat ze het voort mag doen want anders kan zij het ook niet blijven dragen en daarom een dikke knuffel van twee dikke vrienden

paul en nicole

 

kerstrozenkrans

hallo iedereen,

vzw jemari nodigt jullie uit op zondag 26 december 2010 in de kerk te Grimminge voor de kerstrozenkrans om 15uur

tot dan

 

rita v holder

 

opening opvangtehuis 14 september 2010

 Beste Rita,

 
 
 
                Met de opening van het opvangtehuis is dit, na de kapel, het tweede project waar je samen met de leden van het jemariteam je schouders onderzette. Wat één prachtresultaat is het niet geworden. Iedereen die op die avond van de opening op 14 september aanwezig was, stond met open mond te kijken naar wat er verwezenlijkt is geworden. Iedereen vond het gewoon schitterend. Zelfs het schepencollege van Geraardsbergen was vertegenwoordigd alsook de heer deken Jan van Raemdonck van Geraardsbergen, na de kerkraad in de gemeente, sprak zijn bewondering uit over Uw inzet voor de mensen en het nieuwe initiatief dat U nu terug op de schouders hebt genomen.Ook Christoff, Salim Segers en Tina Rosita waren aanwezig, allen spraken hun bewondering uit over het project en het werk dat U verricht voor de mensen.Daarom ook, wat de mensen van U denken, het doet pijn, dat weten de mensen die nauw verbonden zijn rondom met U, maar laat U niet afschrikken door al de roddel die gezegd wordt, maar laat het één aansporing zijn om Uw werk verder te zetten zoals U nu doet, vele mensen met goede raad bijstaan en als het nodig eens harde worden naar de mensen richten zodat het doordringd,want alleen met de waarheid te zeggen zijn de mensen gebaad. Zelfs mensen die niet aanwezig waren,maar het gelezen hebben via de krant vonden het één prachtinitiatief en wensten U alle moed toe om het te laten slagen. Met de steun van vele positief ingestelde mensen zal dat zeker lukken. Het zijn mensen die geen geloof hebben en zelf de hand in eigen boezem mogen en moeten steken,die de eersten zijn om andere mensen te beschuldigen.Dus nogmaals één dikke proficiat , doe zo verder en weet dat vele mensen achter jou staan.
 
 
Groetjes Rita en Erik.
 

bericht van Marie-Lou

Geplaatst door Webmaster 2007-01-07 11:50

Beste Rita,

 

Op mijn 16de ontmoette ik een jongen van mijn leeftijd die twee jaar later mijn man was. Heel vlug hadden wij kinderen en ja, op mijn 22ste werd ik weduwe.

Ik had totaal geen geloof meer, ik zei zo dikwijls: God waarom is hij weg te samen met men broer (in auto ongeval)...

Vele jaren nadien kwam ik van Brussel naar hier wonen. Toen mijn laatste kind ook haar eigen leven begon en het huis verliet, barstte ik in tranen uit. Ik voelde weer heel diep van binnen die leegte, eenzaamheid en verdriet woog mij te zwaar, ik kon het niet alleen aan.

Toen hoorde ik spreken over Rita, die een bijzondere gave heeft en die mensen helpt...

Ja ik was nieuwsgierig en ging naar die kapel. Om 15h begint de rozenkrans dus kwart voor drie luisteren we naar prachtige liedjes, de teksten en woorden zijn gewoon echt.

Mijn tranen liepen zo op de grond. Ik kwam gewoon los met mijn verdriet...

Na 3 keer ongeveer ging ik bij Rita, Ja, voor mij was dat een grote moment.

Rita zei me: jij komt van ver, uw man was zo en zo...

Amaai zei ik, hoe kan ze dat allemaal weten. Ze heeft een bijzondere gave. Rita zei me: bid, ge zult terug vertrouwen hebben enz...

En je gaat iemand tegen komen maar daarboven kent men geen tijd. Nu ga ik ongeveer drie jaar bij Rita en heb altijd haar goeie raad gevolgd en ben totaal een ander mens, ik voel mij beter in mijn vel voor alles.

Er zijn dagen zoals bij iedereen dat ik triestig ben voor het een of ander en dan lees ik gewoon mijn rozenkrans. Dat is mijn valium zoals Rita zei: BID BID BID...

Rita jij kon verder zien op mijn weg en die heb ik gevold door jou en uw steun ben ik er nog.

Vandaag kan ik Rita en de kapel niet meer missen.

Dank u Rita... Merci Beaucoup

MARIE-LOU

 

bericht van Huize Triest

Geplaatst door Webmaster 2007-01-07 11:50

Dag Rita en alle mensen van Jemari,

Vanuit Huize Triest willen wij jullie allen danken omdat jullie bereid zijn om ons mee te ondersteunen. Wij hebben jullie steun echt wel nodig om de aller armsten te kunnen bereiken. Jullie materiële steun van vorig jaar heeft echt wel zijn vruchten af geworpen. Onze arme mensen hebben er tenvolle van genoten. Onze hartelijke dank hiervoor.

Aangezien wij willen uitbreiden in ons project binnen onze nachtopvang van dakloze mensen hebben we terug op jullie beroep gedaan. Het doet ons deugd dat jullie terug bereid zijn om ons te helpen.

Op onze website hebben we een link voorzien naar jullie website. Onder links, samenwerkingsverbanden vinden jullie een link naar jemari. Breng gerust een bezoekje aan onze website dan kunnen jullie onze belevenissen nalezen: http://www.huizetriest.be

Rita, weet dat ik steeds bereid ben om te komen getuigen over ons werk ten dienste van de aller armsten. Vanuit onze spiritualiteit kiezen wij voor de aller armsten, voor zij die nergens meer mee tellen. We worden in Gent steeds meer geconfronteerd met derde wereld toestanden en verhongerde kinderen, dakloze mensen.... We hebben steeds plaats te kort, vandaar onze oproep naar hulp...

Van harte dank en tot weldra,

Werner van de Weghe, aangesloten lid Broeders van Liefde

 

bericht van marc

Geplaatst door Webmaster 2007-01-07 11:51

Beste......,
Zou het niet mogelijk zijn om op de website van Jemari een lijst te
plaatsen wanneer en waarheen een bedevaart zal plaatshebben?
Ik in het "verre" Nederland ben niet altijd in de gelegenheid om langs te
komen, en hoor dan soms achteraf dat er een bedevaart is geweest of zal
zijn, meestal is die dan nog volgeboekt.
Als er dan nog bijvermeld kan worden of er nog plaats is zou dat dan
helemaal in orde zijn.
Dit is niet alleen voor mij in Nederland handig om te weten, maar ook voor
de mensen die van ver in Belgie naar Grimminge moeten komen.

Groetjes,
Marc

 

bericht van Nicole

Geplaatst door Webmaster 2007-01-07 11:53

Hallo,

Ik ben Nicole en ken Rita nu al zo'n 21jaar. Voor ik haar kende was ik ziek, heel erg ziek zelfs. Ik was serieus depressief en deed thuis niets meer. Dit kwam omdat ik bij een kaartlegster geweest was en deze mij had voorspeld dat mijn man geen jaar meer zou leven. Ik had dit serieus in mijn hoofd laten rondtollen en was dus in een depressie gevallen. Waar ik voordien een bezige bij was, deed ik nu dus gewoon niets meer en leefde bijna als een plant. Met 1 verschil ik nam dan nog pillen bij ook tegen depressie en zo. Nu op een bepaald moment moet mijn lot beslist hebben dat ik Rita tegen het lijf zou lopen. Ik daar dus op consultatie. Mensen ik laat het u weten hè ik heb daar serieus wat moeten horen hoor. Wij hebben zo'n 4u gepraat en gebeden. Zij heeft mij echt waar op die 4u weer mijn ogen laten opengaan hoor. En nadien ben ik naar huis gegaan en ben direct beginnen kuisen. Ik heb de medicatie genomen en in de vuilbak gegooid. En nu moeten ik zeggen: 21jaar later ben ik nog altijd gelukkig samen met mijn man.

Nu 6 jaar terug hebben ze een gezwel ontdekt. Ik direct bij Rita ten rade. Positief denken zei ze en gewoon doen zoals je bezig bent: u optrekken aan uw gebed en naar de rozenkrans komen. Ik dat dus gedaan en echt waar het is volledig in orde gekomen.

Bijna 6 jaar geleden is mijn eerste kleinkind geboren, hij was wel zo'n 6 weken te vroeg en er zijn serieuze complicaties ontstaan. Ze hebben hem zelfs 3 maal moeten opereren op nog geen 14 dagen tijd. Dan is Rita voor ons allemaal een serieuze steun geweest en ze heeft ons blijven doen positief denken en ons duidelijk gemaakt dat via het gebed alles in orde zou komen. En dat wij nog zullen een plakker op zijn mond moeten doen. Nadien was het geplant om hem te dopen maar hier was er weer een tegenslag want hij moest terug opgenomen worden dus hebben wij hem een voorlopige doop gegeven in de kliniek. En met de mensen waar we samen mee waren hebben wij zo'n 40 kaarsjes aangestoken en hebben wij direkt gebeden. En ik mag het u eerlijk zeggen, het is een grote jongen al geworden ondertussen en ja hij is niet op zijn mondje gevallen hoor.

3 jaar terug waren er terug 2 gezwellen opgedoken. Deze hebben wij met de steun van mijn geloof weer volledig kunnen laten verdwijnen. Want als er een operatie of zo iets is, is het de gemakkelijkste manier om jezelf de moed in te lezen. Nogmaals het gebed is een gratis wapen tegen al het negatieve.

Tot besluit:
Ik zou er nog willen aan toevoegen: mensen stel u positief in want dat is de gemakkelijkste manier om door het leven te gaan. En als je iets doet voor een ander doe het van harte en je zal het in het dubbele weerkrijgen.

En verder zou ik ons Rita willen bedanken voor al het geen zij al gedaan heeft voor ons. Want dat is onbetaalbaar hoor.

Rita bedankt voor alles!

Nicole.

 

bericht van Ploesken

Geplaatst door Webmaster 2007-01-07 11:54

Voor mijn LIEFST engel

Jij bent steeds in mijn gedachten waar ter wereld jij ook bent

Ik verlang weer naar die nachten die ik met jou heb gekend

Je hebt mijn hele hart veroverd zoals jij is er maar één

In de sterren staat geschreven dat jouw liefde nooit vergaat

In mijn dromen wil ik zweven als je mij maar nooit verlaat

In de sterren staat geschreven dat we snel weer samenzijn

Al mijn liefde zal ik geven als het beste medicijn

Jij was nog zo graag gebleven maar de tijd ging veel te snel

Ik wil jou voor altijd in mijn leven en misschien gebeurt dat wel

Jij hebt mijn hele hart veroverd ik wil overal met je heen

Ik ben helemaal betoverd zoals jij is er maar één

Groetjes en één dikke knuffel

Ploesken

 

verklaring op eer van Nadine

Geplaatst door Webmaster 2007-01-07 11:55

VERKLARING OP EER

Eigenaardige titel denkt u? Lees en weet dat hiervan geen woord gelogen is.

Onderstaande tekst is een weergave van mijn ervaringen met Rita Van Holder, een spirituele zoektocht, een ode aan de naastenliefde…en een zeer nederige, diepe knieval.

Toen ik Rita 12 jaar geleden leerde kennen was ik een psychisch en emotioneel wrak.

Ik was op dat ogenblik nog gehuwd en dat 14-jarig huwelijk had mij niets dan verraad, vernedering en geestelijke terreur opgeleverd.

De liefde, intimiteit en geborgenheid die ik, zoals elk menselijk wezen, had gezocht, had ik nooit gevonden en na jarenlang zelf alles gegeven te hebben dat in mij zat, verzwakte mijn inzet stelselmatig.

Nochtans hield ik moedig de schijn voor de buitenwereld op. Mijn echtgenoot en ik hadden allebei een goed lopende carrière en financieel mochten wij onszelf bij de rijke upperclass rekenen. Wij joegen beiden enkel het materiële na en zagen niet in dat wij van onze kinderen pretentieuze ettertjes maakten. Wij waren bereid alles op te offeren voor steeds meer welstand en bezig elke vorm van integriteit te verliezen. Het enige dat telde was onze goed doorspekte bankrekening, onze beleggingen, onze onroerende projecten, onze gigantische extreem luxueus ingerichtte villa annex immense tuin, onze sjieke wagens en de welstellende indruk die wij maakten.

Van liefde in ons huisgezin was, als er al ooit een spoor van was geweest, al lang geen sprake meer. Wij praatten enkel nog over eigendom, geld en aanzien. Wij leefden langs elkaar, zelfs tegen elkaar als vijanden en egoïsme was bijna een cultus geworden.

Dat wij daarvoor een ongelooflijk hoge prijs betaalden, ontging ons volledig.

Midden 1994, toen mijn echtgenoot het al gewoon vond zijn minnaressen in onze echtelijke woonst te ontvangen, was ik geestelijk zo geradbraakt dat ik de strijd opgaf.

Alles wat ik in mijn jeugddromen had gewild was eenvoudig gelukkig zijn met een man die van mij hield en die ik liefhad.

Ik had van mijn mooi ideaal niets terecht gebracht en was totaal verbitterd, ontgoocheld, gedesillusioneerd, moedeloos en wanhopig. Ik ben altijd een doener geweest en dacht dat ik alles kon verkrijgen wat ik wou als ik er maar genoeg moeite voor deed, lang genoeg volhield en er hard voor werkte. Maar om gelukkig te worden moest ik duidelijk andere middelen gebruiken en ik wist niet dewelke.

En ik was niet gelukkig! Mijn leven liep mank en was oppervlakkig en ik miste diepgang en zin en ik kon er niets aan verhelpen en dat dreef mij mentaal de dieperik in.

Het was zo erg met mij gesteld dat ik de kracht niet meer opbracht om mij te verzetten. Ik liet mij voortsleuren in de mallenmollen waarin ik zat, voelde dat dit totaal onjuist was maar kon zelf niet zien waar het verkeerd was gegaan, laat staan hoe ik eruit kon geraken en mij herpakken. Dus werd ik neerwaarts getrokken in de greep van al het kwade in en buiten mij en ten prooi hieraan voelde ik dat ik de strijd onvermijdelijk ging verliezen en dat elke kans op geluk mij door de vingers gleed als ik niet snel hulp zocht.

Een psychiater kon mij niet helpen want ik was niet geestesziek. Een arts kon mij niet helpen want ik was lichamelijk gezond. Van een priester verwachtte ik ook al geen heil want dat leek mij allemaal veel te ontastbaar en hoe zou zo’n celibataire man weten hoe mij te helpen met mijn huwelijksproblemen?

Via een vage kennis had ik over Rita horen zeggen dat zij mensen hielp maar de uitleg was summier en ik was bang bij een soort waarzegster terecht te komen.

Toch belde ik haar op en maakte een afspraak.

Ik sprak mezelf moed in dat ik een universitaire opleiding had genoten, hierop kon terugvallen in moeilijke situaties en ik nog genoeg bij mijn positieven was om mij niet van de sokken te laten blazen door wat ik misschien te horen zou krijgen. Ik zou luisteren naar wat Rita mij te vertellen had, dit goed overwegen en er dan het mijne van denken.

Ik meende genoeg luciditeit te hebben om leugens van waarheid te onderscheiden. De opvattingen van alle soorten mensen vergelijken kan nooit kwaad en misschien kon ik er iets van opsteken.

In de wagen, op weg naar de afspraak, stak een soort ongerustheid de kop op. Ik was ten einde raad en kwetsbaar. Wat als ik bij een charlatan zou terecht komen die tegen betaling misbruik van mijn vertrouwen zou maken? Ik wou me geen dure verzinsels laten wijsmaken of prijzige luchtkastelen laten voorspiegelen.

Tegen de tijd dat ik aankwam, was ik vastbesloten mij niet bij de neus te laten nemen en stapte met rotsvast zelfvertrouwen en een grote dosis scepsis bij Rita binnen.

Zij liet mij gaan zitten, vroeg mij mijn identiteitskaart en meteen ook om een kruisteken te maken. Dat deed ik verwonderd en ondertussen ook aangenaam verrast. Maar het kon ook een manier zijn om mijn waakzaamheid te doen verminderen, dus bleef ik alert en op mijn hoede.

Wat Rita mij tijdens deze eerste consultatie allemaal uitte, sloeg mij met verstomming.

Deze vrouw wist niets van mij dan wat zij op mijn identiteitskaart kon lezen, ik stelde geen vragen, gaf geen informatie over mezelf en reageerde niet op wat zij mij zei zodat ze niets kon afleiden uit mijn gezichtsuitdrukking.

Ik hoorde Rita zeggen welk soort opvoeding ik had gekregen om zo gaandeweg te komen tot een vrij gedetailleerde omschrijving van hoe dat mijn karakter had gevormd.

Dat was geen fraaie uitleg en ik werd er kwaad om maar liet niets merken dacht ik.

Ik luisterde zwijgend naar het verhaal van mijn mislukt huwelijk, doorspekt met veel pijnlijke opmerkingen over hoe ik bepaalde situaties had ondergaan, afgeweerd, ingeschat, doorworsteld of naar mijn hand gezet. Ik hoorde welke fouten ik had gemaakt, vele ervan wetend, andere onbewust en dat stond mij helemaal niet aan. Ik werd op mijn punten gewezen met een onwaarschijnlijke precisie en veel gedachten en gevoelens waar ik niet fier op was werden mij voor de voeten gegooid. Beslissingen die ik had genomen, keuzes die ik had gemaakt, alles passeerde de revue. Mijn binnenste werd ontleed als een kikker op een dissectiefafel en dat zinde mij allerminst.

Nadat ik de analyse van mijn karakter en gedrag in het verleden had gekregen, ging Rita over op wat mij in de nabije toekomst te wachten stond. Hierover kon ik uiteraard niets denken maar vond het nogal vermakelijk met welk een overtuiging zij sprak over de toekomst die een voor haar totaal vreemde vrouw tegemoet ging. Omdat daar geen enkel lichtpunt in kwam en er mij blijkbaar niets dan onheil en verdriet zou overkomen, verzette ik mij in gedachten en vroeg mij af waar dat mens het lef vandaan haalde om mij dieper in de put te duwen want, willen of niet, een spoortje angst over hetgeen ze zei kwam zich innestelen.

Allerlei gedachten gingen door mijn hoofd, op veel ervan pikte Rita eigenaardig genoeg in en bekeek ze vanuit een andere voor mij nieuwe en veel gezondere optiek. Zo werden mij manieren aangebracht om wat komen zou het hoofd te bieden. Ik had niet gevraagd hoe ik het zou aanpakken en daar zou ik ook veel te trots voor geweest zijn maar Rita heeft mij dit bespaard en mij op een heel discrete manier oplossingen aangereikt. Hoe tactvol het ook was ingepakt, haar oplossingen waren voor mij niet acceptabel en ik verwierp ze ter plaatse.

Toen ze na zowat 2 uur afrondde, tolde mijn hoofd van wat ik te horen had gekregen en was ik tegelijkertijd vernederd, beschaamd en woest omdat zij dat allemaal uit mij had gehaald.

Ik besloot dat ik daar nooit nog een voet zou binnen zetten en dat ik nooit ofte nimmer zou doen wat zij had voorgesteld. Gelukkig wist niemand van deze ontmoeting en had niemand er een woord van gehoord. Rita had niets opgeschreven en zou dat dus mettertijd vergeten.

Ik griste mijn identiteitskaart van de tafel en dacht dat ik zonder spoor of getuigen kon verdwijnen. Dit was voor mij een ervaring in mineur geweest en nu was het daarmee afgelopen en gedaan.

Ik vroeg beleefd hoeveel mijn schuld was en haalde mijn geldbeugel te voorschijn.

Rita antwoordde dat zij van mij geen geld wou maar wel dat ik regelmatig zou bidden want gebed is het geld van hierboven en van daaruit wordt alles wat ons mensen overkomt, gestuurd.

Als ik dus wou betalen, mocht ik dat op deze manier doen zodat ik er zelf alle baat bij zou hebben, mijn gebed zou mijn eigen geluk ten goede komen. Zij zelf stelde haar hulp altijd gratis ter beschikking want zij had van hierboven een gave gekregen waarmee zij mensen in geestelijke nood kon helpen; die hulp mocht zij niet verkopen maar moest die aan ieder die erom vroeg voor niets geven.

Ik begreep niet goed wat dat allemaal betekende en betaalde dus niets.

Dan opende Rita haar agenda en gaf mij een datum ongeveer een maand later waarop ik opnieuw bij haar mocht komen om raad. Vooraleer ik dit kon weigeren, zei ze me dat ze wel wist dat ik er op het ogenblik nog niet aan dàcht die afspraak na te komen maar dat ze de plaats voor mij vrij hield, voor het geval ik nog van mening zou veranderen.

Op de tenen getrapt door zoveel arrogantie verliet ik haar. Wat dacht die wel? Dat ik zou doen wat ze mij gezegd had? Ik ben geen klein kind en ik laat me de les niet spellen! En dan nog terugkomen voor nog meer van dat gezever zeker? Ze zou nog lang op mij mogen wachten als ze dat dacht!

Tijdens de lange rit terug naar huis herkauwde ik onwillekeurig wat mij gezegd was.

Rita kon niet geïnformeerd zijn over wat ze mij had gezegd over mezelf en mijn leven want geen enkele persoon buiten ikzelf weet tegelijk alles over mijn jeugd en mijn huwelijk. Ook kwam ik van 75km daarvandaan en kende geen levende ziel uit de heel wijde omtrek mij.

Zij kon niets gehoord hebben van buren of kennissen zoals het er in de meeste dorpen aan toe gaat, dus moest zij dit alles wel op een of andere manier die mijn verstand te boven ging te weten zijn gekomen. En het ongelooflijke was dat het allemaal met punten en komma’s de zuivere waarheid was, daar hoefde ik verder geen bewijzen meer over te krijgen.

Vooraleer ik de snelweg verliet had ik al lang voor mijzelf toegegeven dat Rita een merkwaardige vrouw is.

Dat zij mijn verleden kende was tot daar aan toe, maar wat zij mij had gezegd over de toekomst kon ik uiteraard niet toetsen zolang het niet was gebeurd. Er kon ook een gedeelte uitkomen van wat ze voorspeld had want als je mijn situatie kende, kon eender wie voorzien dat ik er niet rooskleurig voor stond en het waarschijnlijk faliekant zou aflopen. Hier moest ik in elk geval voorzichtig mee omgaan en niet te hard van stapel lopen.

Ik zou dus niet als een hondje doen wat mij opgedragen was. Ik zou zelf wel de juiste beslissingen nemen…

Deze onverzettelijkheid heeft ongeveer een volle maand aangehouden.

Alsof de duivel ermee gemoeid was (en dat zal ook wel zo geweest zijn), kwam ik gedurende die volgende maand steeds dieper in de miserie te zitten. Alles wat kon verkeerd lopen, liep ook verkeerd en ik herkende tot mijn ontzetting wat Rita mij gezegd had alsof het ergens in een handleiding stond geschreven. Ik werd er alleen balorig van en ging nog harder tegenwerken om vooral geen oplossing te gebruiken die Rita had gesuggereerd.

Hoe ik het ook draaide of keerde, het werd almaar erger en na enkele luttele weken was ik in zekere mate opgelucht dat ik opnieuw bij Rita kon gaan maar dat wilde ik zelf niet geweten hebben…

Toen Rita mij een tweede keer ontving was zij zo beleefd haar monkellachje over mijn duidelijke capitulatie te verbergen maar ik had het wel gezien.

Dit moest ik dan maar slikken; zij had het recht dat te doen en ik stond daar toch maar weer voor nog meer van dat; ik had het zelf gezocht.

De tweede consultatie verliep voor mij zo mogelijk nog rampzaliger dan de eerste.

Opnieuw kreeg ik saillante details over mijn gedachten en gevoelens te horen. Ik was weerbarstig, kwaad en strijdlustig en sprak Rita tegen zoveel ik maar kon. Het werd bijna een debat op leven en dood. Ik liet mij niet doen en verweerde mij letterlijk als een duivel in een wijwatervat. Rita bleef rustig en week geen duimbreed af van wat ze gezegd had.

Ondanks mijn slaande argumenten en opwerpingen kreeg ik haar er niet onder. Integendeel: ze keerde alles heel accuraat om en knalde het terug in mijn gezicht. En deed dàt even pijn…

Uren later, tegen de tijd dat ik haar verliet, was ik murw geslagen en wie mij kent, weet dat zoiets bij mij al wat wil zeggen. Ik had in een discussie nog nooit van mijn leven het onderspit moeten delven en, o broeder, wat had ik nu diep gedolven.

Tijdens de terugweg begon ik wat te bekomen en kwam mijn weerstand weer in alle hevigheid opzetten. Ik had weeral een hoop dingen gehoord die ik niet kon verteren en ik maakte een hele planning hoe ik de zaken wel rap naar mijn goesting zou keren en het eens dik nièt zou verlopen zoals Rita gezegd had.

Eens thuis gekomen, schreef ik zo precies mogelijk alles op wat ik mij uit de “confrontatie” kon herinneren. Ik had de bedoeling ermee om te gaan als de besluiten van een tegenpartij in een proces: ik zou stukje per deeltje ontkrachten en in mijn voordeel keren.

In plaats van dankbaar te zijn voor de informatie en er gebruik van te maken om de moeilijkheden te overwinnen, zou ik eens fameus tegen de stroom in roeien en laten zien dat met mij niet te sollen viel. De nieuwe afspraak binnen een maand mocht ze van mij houden. Zoals vorige keer zou zij de plaats vrijhouden maar van mij mocht ze die gerust annuleren.

Een maand later stond ik als een getergde leeuw voor de deur bij Rita.

Alles was verlopen zoals ze mij had gezegd, ik had het zo hard te verduren gekregen als aangekondigd en alles wat ik had ondernomen om het tij te keren was verloren moeite geweest. Maar ik was nog niet verslagen. Ik zou eens horen wat ze me nu weer allemaal ging orakelen.

Aan gebed had ik al die tijd uiteraard niet gedacht want dat was iets voor kneuzen en warhoofden. In het èchte leven ging het er een stuk harder aan toe en moest men, dacht ik ocharme toen, de tanden laten zien en zo hard mogelijk van zich afbijten. In mijn ogen was het bijten of gebeten worden en daarmee uit. Mijn motto was:”moeten op het kerkhof”. Dat is immers de enige plek waar ik niet meer in staat zou zijn mij te verweren en te moeten aanvaarden; een lijk is tenslotte dood. Thuis was mij ook altijd geleerd dat het verkieslijk was staande te sterven dan op de knieën te leven en ik bracht dat in de praktijk met alle energie die ik kon opbrengen. Ik zou winnen of strijdend ten onder gaan maar verliezen en buigen nooit.

De derde consultatie verliep zoals de tweede: in opstandigheid en verwerping.

Weer verliet ik Rita met wrok in het hart.

Nog een maand later stond ik met de staart tussen de poten bij Rita voor de deur.

Ik kwam weer mijn portie te verwachten onheil aanhoren, wou er niets van aanvaarden, discussieerde zeer agressief en vertrok met het vaste voornemen geen duimbreed toe te geven.

Met een tussenpoos van opnieuw een maand bood ik me bij Rita aan, bezwaard met eens te meer een maand tegenslag en onverrichte zaken.

Dit keer was mijn houding er een van passief verzet. Ik luisterde en nam alles in me op maar probeerde het pleit niet te winnen want ik had ondervonden dat het toch niet lukte.

Thuis schreef ik alles steeds heel nauwkeurig neer want ik was er nog altijd niet zeker van dat Rita zichzelf niet zou tegenspreken.

Ondertussen naderde ik datgene wat voor mij het moment van de waarheid was: op 4 september 1994 had Rita mij gezegd dat ik binnen 6 maanden uit de echtelijke woonst zou verhuizen.

Ik vond dat ik dat allemaal véél sneller kon en was koortsachtig op zoek gegaan naar een andere woning. Het lijkt eenvoudig om ergens een huis te huren en van heden op morgen te verhuizen nietwaar? Ik was tenslotte een volwassen vrouw met een eigen vast inkomen en moest dat toch in een mum van tijd kunnen klaarspelen.

Geloof het of niet maar omwille van allerlei omstandigheden buiten mijn wil om had ik nog geen enkel geschikt pand gevonden. Overal was wel ergens een obstakel zodanig dat er niets van in huis kwam en ik ter plaatse bleef trappelen.

Toen de tijd hard begon te dringen en de situatie met mijn man plots escaleerde, was de bouw van het huis van mijn zuster opeens sneller voltooid dan voorzien en kon ik zonder veel omhaal het huis betrekken dat zij tot dan had bewoond. Ik verhuisde op 4 maart 1995; dag op dag na de aangekondigde 6 maanden!!!!

Dat eerder verhuizen, waar ik zo hard naartoe had gewerkt en waar ik werkelijk met al mijn kracht de beuk had ingezet, was niet gelukt…

Nederig en met tegenzin moest ik dus toegeven dat Rita niet alleen hierover precies gelijk had gehad maar ook over alles wat tijdens die periode van 6 maanden op mijn hoofd was neergekomen. Als ik naar haar had willen luisteren en had willen handelen zoals ze mij voorstelde, had ik mezelf heel wat piekeren, inspanningen en pijn bespaard…

Ik had nu bewijs genoeg dat Rita in de toekomst kan kijken zoals zij dat in het verleden kan maar dat de oplossingen die zij aanbrengt en de weg die zij aanduidt de enige juiste zijn, daar had ik nog zeer grote twijfels over.

Vanaf dat ogenblik was ik er volledig van overtuigd dat Rita wel degelijk een gave heeft en dat die onvermijdelijk ergens anders dan uit haar menselijke geest vandaan moest komen.

Want als het puur menselijk was, had zij in al die tijd wel ergens een, al was het miniem, steekje laten vallen en dan had ik, kritisch en sceptisch tot in het absurde als ik ben, dat steekje wel gevonden en was nooit of nooit nog te overtuigen geweest.

Ik ben katholiek opgevoed en ben er altijd zeker van geweest dat God bestaat.

Maar dat God daadwerkelijk kan ingrijpen in het leven van de mens en dat ook wil doen, dat vond ik nogal ver gesprongen. Uiteraard is er een Schepper, waar moet al die materie en dat leven op de aarde dan anders vandaan komen?

Wetenschappers hebben al alle mogelijke theorieën uitgedacht maar geen één die nog maar in de buurt komt van een aanvaardbaar, goed gefundeerde gissing. Het is dus meer dan duidelijk: dat kan alleen God gedaan hebben! Want met al hun wetenschappelijke stellingen is er ook nog steeds niet bewezen dat God NIET bestaat…

Zou Rita die gave dan werkelijk van de Allerhoogste gekregen hebben? Zij zegt het en ze liegt niet had ik al ondervonden. Als ze het verleden en de toekomst mag kennen, zou ze dan ook niet mogen weten hoe een moeilijke weg beter begaanbaar te maken?

Het was mij teveel gevraagd om dat allemaal zomaar in één groot pakket te geloven. Verleden en toekomst zien, akkoord maar ook nog eens daarbovenop rechtstreeks richtlijnen krijgen van hierboven en er niets anders moeten voor doen dan bidden?

Er zou toch wat meer nodig zijn om mij over deze streep te trekken! Ik wil altijd luisteren naar goede raad maar hem klakkeloos opvolgen zou ik enkel doen als ik er door en door zeker van ben dat hij van iemand komt die mij door dik en dun tot het uiterste steunt en die ik blindelings tot zelfs met mijn leven durf te vertrouwen.

Tot dan toe had ik niemand ter wereld die aan zulke extreme eisen voldeed en ik was er zeker van dat zo een persoon niet te vinden was. Ik zou alle raad die ik kon krijgen, inwinnen en overwegen maar enkel handelen naar eigen inzicht en best vermogen.

De jaren die volgden nadat ik mijn man verlaten had, ging ik zeer dikwijls op consultatie bij Rita. Zij loodste mij door een verschrikkelijk pijnlijke en moeizame echtscheiding, zij trok mij ontelbare keren uit de put met opbeurende woorden, zij bleef mij moed inspreken als ik dacht dat alles verloren was en zij gaf nooit op zelfs wanneer ik dat al lang gedaan had.

Zoals ik beetje per beetje voor mij onomstotelijk bewijs heb gekregen over de gave van Rita zo kreeg ik er in de loop der jaren even onomstotelijk bewijs van dat zij zeer duidelijke richtlijnen krijgt van hierboven.

Ik heb tientallen malen meegemaakt dat zij antwoordde op een vraag die ik nog niet eens gesteld had, zo precies wist zij wat er in mijn hoofd omging. Ook heb ik talloze keren moeten ondervinden dat de oplossing die zij voor mijn problemen gaf de enige juiste was.

Dat ging zo in zijn werk: telkens een nieuw groot of klein probleem in mijn leven opdook (en dat was met de regelmaat van de klok) ging ik dat aan Rita voorleggen en luisteren wat zij hierover te zeggen had. Dat was zonder uitzondering altijd een analyse vanuit een totaal ander gezichtspunt dan ik zou gehad hebben. Zonder uitzondering ontstond ook telkens een discussie hierover omdat ik mijn standpunt niet zonder slag of stoot wou laten vallen en ik het toch altijd minstens het overwegen waard vond. Iedere keer veegde Rita mijn argumenten van tafel en stelde er een volledig andere (en achteraf gezien) veel betere aanpak voor in de plaats.

Er was altijd wel één klein neveneffect aan haar aanpak: het was altijd de moeilijkste, de langste en de pijnlijkste vond ik.

Dus ging ik telkens naar huis met dit voornemen: ik zou de situatie proberen oplossen op mijn manier want dat was de gemakkelijkste. Als het werkelijk niet zou lukken of ik moest tijdens het verloop ondervinden dat ik een andere koers moest varen, dan kon ik nog altijd de moeilijke weg van Rita kiezen en haar aanpak gebruiken…

Waar ik geen rekening mee hield is het volgende: als mens kwam ik hulp vragen aan hierboven via Rita die hun wensen aan mij kon kenbaar maken. Om deze hulp te mogen krijgen, werd van mij verwacht dat ik in overgave zou bidden, hetgeen ik ook deed maar ik vergat die overgave. Zodra ik uit de mond van Rita wist wat te doen, was ik zo vermetel om eerst nog eens mijn willetje proberen door te drijven en als dàt niet lukte wilde ik pas doen wat mij opgedragen werd. Zoveel lange jaren heb ik niet begrepen dat het Zijn wil was die moest geschieden, niet de mijne en dat ondanks het feit dat Rita mij dat tot in den treure bleef herhalen. Tot mijn grote schande heb ik keer op keer, jaar na jaar moeten ondervinden dat wat ik ook deed, hoe goed ik het bedoelde en hoe hard ik het ook anders wilde, alles steeds verliep zoals men het van hierboven had aangekondigd. Ten langen leste moest ik altijd plooien voor wat er van hierboven was gezegd, er was geen onderhandelen mogelijk: Zijn wil is steeds geschied

Op deze manier heb ik, zonder overdrijven, jaren van mijn leven verspild aan met de beste bedoelingen tegenwerken tegen een Macht waar ik mij nog in de verste verte de impact niet kon van voorstellen.

Ik was ondertussen al zo ver gevorderd dat ik aanvaardde dat Rita werkelijk bestuurd werd van hierboven en dat alles wat zij aankondigde ook daadwerkelijk gebeurde, met hoeveel tegenzin ik het ook hoorde want er was voor mij nooit veel om mij over te verheugen.

Niet voor niets heeft Rita mij ooit de ‘ongelovigste van al haar Thomassen’ genoemd, een eer die ik liever niet had gekregen.

Na veel te lang moest ik dan ook toegeven en aanvaarden dat Rita niet alleen verleden en toekomst ziet maar ook de enig juiste weg aanwijst.

Sinds ik dat eindelijk had beseft, ging ik niet alleen op consultatie bij Rita om te weten hoe mijn situatie ging evolueren maar om te vragen hoe ik verder moest handelen. Ik vroeg haar letterlijk wat ik moest doen. Waarop zij mij telkens en telkens opnieuw antwoordde dat ik niets moest, dat zij niemand ooit verplichtte om naar haar te luisteren, om dingen te doen, dat zij enkel de juiste weg aanduidde en ieder zelf mag kiezen die te bewandelen of niet.

Nutteloos te vertellen dat wat zij mij aanraadde in mijn ogen letterlijk strikt op te volgen bevelen waren. Zij is de menselijke spreekbuis van de Allerhoogste, door onze engelbewaarder. Zij heeft een permanente, altijd open liggende en nooit gestoorde communicatielijn met de Macht van het Goede. Zou ik, klein nietig mensje, daar dan voor mijn eigen bestwil niet beter altijd gehoor aan geven?

Sinds enkele jaren zijn de woorden van Rita voor mij wet. Nooit zal ik het nog riskeren in wat ik onderneem, al was het maar een heel klein beetje, af te wijken van de weg die zij mij aangeeft. Ook als wat zij zegt mij onhaalbaar lijkt of lijnrecht staat tegenover hoe ik het zelf zou doen. Want ik heb ondervonden dat ik niets weet, dat ik niets voorstel en dat ik enkel gehoorzaam moet zijn aan wat zij mij opdraagt omdat het immer en altijd voor mijn eigen goed is. Dat blijkt ook, als ik er daarna op terugkijk, keer op keer het beste voor elke betrokkene te zijn. Daarom luister ik naar Rita, geef gehoor aan wat ze zegt en stel me nooit nog vragen want zoals Rita altijd zegt: “niets is ooit een waarom, alles is altijd een daarom”. Gods wegen zijn ondoorgrondelijk.

Ik heb eindelijk de persoon gevonden die ik door en door vertrouw want ik heb aan den lijve ondervonden: deze vrouw staat altijd klaar met hulp, heeft mij altijd de waarheid gezegd en nooit belogen en op haar kan ik steunen in al mijn kleinmenselijkheid want zij heeft nooit over mij geoordeeld.

Er zijn er echter anderen, veel anderen die wel over haar hebben geoordeeld en haar hebben veroordeeld omdat zij jaloers zijn dat Rita zulk een schoon en zuiver mens is. Omdat zij het niet kunnen verkroppen dat Rita deze gave heeft gekregen, spreken zij kwaad van haar en roddelen zonder te weten waar zij het over hebben. Deze gave van Rita mag dan al een geschenk van God zijn, het is tezelfdertijd ook een werktuig en een zware last. Velen vergeten dat Rita deze gave moet gebruiken om mensen te helpen door in hun hart te kijken en wat zij daar te zien krijgt is meestal niet mooi en dat doet haar pijn.

Dan moet Rita die lelijke waarheid uiten en velen hebben het hier niet makkelijk mee. Om zich een houding te geven strooien ze rond dat Rita een harde is maar als ze eerlijk zijn, moeten ze toegeven dat Rita zelf niet hard is maar wel hetgeen zij hen moet zeggen. En wat zegt zij hen? De waarheid! En waar haalt zij die waarheid? Uit het innerlijk van wie bij haar komt! En wie is er al ooit gebaat geweest met een hoop leugens?

Dat degenen die zo min zijn en uit wraak over Rita gaan roddelen, zich diep schamen.

Zij zegt hen alleen de verderfelijke dingen die ze ziet en is dan nog zo hulpvaardig om zulke mensen de kracht te geven aan zichzelf te werken en de weg te tonen naar het geluk.

Roddel krijgt zij als dank van die lage harten die het lef niet hebben hun eigen fouten onder ogen te zien.

Bang zijn zij die weten dat Rita hun wezen doorgrondt want zij willen niet geweten hebben hoe lelijk dat is, hoe laakbaar, gemeen en slecht. Zij schuwen Rita omdat zij vrezen dat hun innerlijk blootgelegd wordt. Om zich te verweren gebruiken zij het enige wapen dat zij kunnen hanteren: achterklap; achterbaks en laag bij de grond.

Laster is het wapen van de lafaard! De lafaard weet dat hij verkeerd handelt en verstopt zich, zal nooit met open vizier strijden want weet dat hij het niet kan halen, weet dat hij ongelijk heeft en slaat onder de gordel, steekt in de rug.

Dat die sukkelaars niet vergeten dat Rita van hierboven precies mag weten wie wat over haar geroddeld heeft. Toen Rita het tijdens de mis van de voorbije 22ste mei over de kwaadsprekerij had, zal zij wel exact geweten hebben tegen en over wie ze sprak.

Dat diegenen die het schoentje past mogen beseffen dat men hierboven niet zal toelaten dat Rita beklad wordt en dat de verantwoordelijken op een of andere manier de mond zullen gesnoerd worden. Ooit zullen de roddelaars zelf haar hulp nodig hebben en dan hebben ze de keuze: met gebogen hoofd eerst onderdanig gaan vergiffenis vragen voor wat zij hebben misdaan of terug bij hun soortgenoten onder hun steen kruipen en verrekken.

Rita zou slecht zijn: voor wie moet toegeven dat wat geuit wordt, voortkomt uit het eigen innerlijke, kan dat niet anders dan slecht klinken, natuurlijk. Maar Rita zelf is niet slecht!

Rita zou een harde zijn: voor wie bang is de waarheid uit het eigen innerlijke te horen is dat beenhard, akkoord. Maar Rita zelf is niet hard.

Rita zou agressief zijn: voor wie zich aangevallen voelt door wat er in het eigen innerlijke zit, is dat bedreigend, vanzelfsprekend. Maar Rita zelf is niet agressief.

Rita zou dominant zijn: voor wie inziet dat het kwaad in het eigen innerlijke enkel kan uitgeroeid worden door gebed, is dat verplichtend. Maar Rita dwingt nooit iemand.

Rita zou mensen uitkafferen: voor wie zonder verdoving met de neus in het eigen innerlijke gedrukt wordt, is dat een ferme opdoffer, inderdaad. Maar Rita is geen ruziemaker!

Rita zou mensen betoveren: voor wie moet ondervinden dat een boosaardig mens onder haar handen een gelukkig mens kan worden, lijkt dat magisch. Maar Rita zelf is een instrument!

Rita zou een sekte leiden: voor wie aanhangers van het rooms katholiek geloof als een sekte aanziet, kan het nog altijd eens aan de paus gaan vragen. Rita is, godzijdank een zeer inspirerend doorstromingskanaal!

Ooit ging ik in de clinch met de voormalige pastoor van Grimminge en kreeg ik al deze dingen te horen. Op de bovenstaande argumenten had hij heel weinig in te brengen, alleen dat hij het allemaal niet geloofde. Hij heeft lang geprobeerd Rita uit zijn parochie weg te krijgen en kreeg tenslotte zelf een andere parochie toegewezen. Vandaag hebben ze ergens anders last van hem…

Zelf heb ik er, zoals men kan lezen, veel te lang over gedaan vooraleer ik Rita zo volledig vertrouwde dat ik mijn lot via haar handen, in de handen van de Heer heb gelegd.

Mij koppigheid en weerstand hebben mij veel nadeel en schade doen ondervinden die ik had kunnen vermijden door eerder te buigen. Zoals Rita dikwijls herhaalde: “tel wat je hebt, niet wat je mist”

Ik heb mij jarenlang tegen de verkeerde geweerd, ik ging bij Rita discussiëren en tegenwringen terwijl zij mij alleen wou helpen. Weeral zijn de woorden van Rita toepasselijk: “haat, nijd en jaloezie zijn er in het huis van God niet bij”.

Ik heb deze vrouw onrecht aangedaan, heb haar gekwetst en heb haar geduld tot in de het ongerijmde op de proef gesteld.

Ik ben zò dikwijls te ver geweest, geleid door mijn hang naar het materiële, in de ban van het kwade in mij, blind voor de eenvoudige weg naar het geluk. Ik ben zò dikwijls op de knieën moeten terugkruipen en werd telkens door Rita weer ontvangen. Ik kreeg dan een loeier van een bolwassing en die had ik verdiend maar ik kon daarna weer voort, kon mij herpakken en mijn koers corrigeren.

Alles wat ik tot nog toe met Rita meemaakte, schreef ik zo nauwkeurig mogelijk op.

Ik noteerde wat zij mij zei over mijn innerlijk, hoe ik mij hierbij voelde, wat zij aankondigde over mijn toekomst, wat ik hiervan dacht en wat ik vreesde.

Regelmatig herlas is dit alles, soms met schaamte, soms met weemoed, altijd met instemming.

Hoezeer ik jaren geleden niet wou buigen en verliezen, evenzeer zag ik telkens in dat ik eerst had moeten buigen om er alles bij te winnen. Het enige dat ik had verloren was tijd en nutteloze zorgen en dat had ik mezelf aangedaan door te vergeten wat Rita altijd in herinnering bracht: “vraag en u zult verkrijgen, klop en er wordt open gedaan”

Het is geen kwestie van eerst te zien en dan te geloven. Het is kwestie van eerst te geloven en dan te zien! Eerst bidden in het volste vertrouwen en dan ondervinden hoe er altijd hulp komt van hierboven.

Ik ben Rita zo dankbaar voor de jaren van bijstand, voor haar geduld, voor de goede raad, het aanwijzen van de juiste weg en vooral omdat zij mij weer naar de Heer heeft gebracht.

Ik was afgedwaald en Zijn Woord betekende niets meer voor mij. Rita heeft mij terug naar de Levende God geleid.

Zij leeft zoals Jezus Christus dat ooit deed: zij beschouwt elk ander mens als haar broer of zus, vader of moeder, zoon of dochter en brengt de ultieme naastenliefde dagelijks in praktijk. Zij leeft haar leven als voorbeeld voor ons allen, laten we dankbaar zijn omdat wij hiervan getuigen mogen zijn.

Rita is een zieneres, een moderne profeet. Zij leert ons het belangrijkste dat er te leren valt: bid en laat los… heb God lief!

Rita heeft mij geleerd hoe ik moet geloven, hoe ik moet bidden, hoe ik moet leven, hoe ik moet liefhebben…

Nadine, 4 juni 2006

 

bericht van Denise

Geplaatst door Webmaster 2007-01-07 11:56

Beste Rita,

Ik kom van mei 1994 bij U. Je hebt mij op het rechte pad gezet door de kracht van het bebed heb ik leren aanvaarden en ik moet er alle dagen aan werken en door U Rita en allen hierboven ben ik een ander mens geworden.

Nu kom ik al twaalf jaar bij U. Je bent voor mij een zuster want van mijn eigen familie heb ik niet veel steun. Nu is mijn familie de Kapel en Brakel en bij U Rita kan ik ook altijd terecht.

Groetjes en dikke knuffel.

Denise

 
Meer artikelen...

Get Adobe Flash player